,

Grand Ronda Dolomiti op GPS, 2 vrienden, hun MTB en rugzak!

CUBE Store ambassadeur Tjeerd met Laura

Tekst: Laura Seinstra
Foto’s: Tjeerd den Houter, Laura Seinstra

 

Wat kan er nou mooier zijn dan samen een MTB tocht maken op basis van een GPS track, op de bonnefooi door de Italiaanse Dolomieten? 300 kilometer, 12000 hoogtemeters, 1 ronde, 1 rugtas, 6 dagen en redelijke weersvooruitzichten.

Dag 1: Seiseralm – Tires 25KM en 1145HM

Een voorspoedige auto rit brengt ons in Seiseralm, Dolomitieten, Italië. De start van ons MTB avontuur. We laten de auto hier een week staan en gaan op pad met MTB en een lichte rugzak. Na enige onderhandeling wat en wie wat meeneemt hebben we allebei een zak van 5,7 kilo. De sportvoeding weegt 1,7 kilo. Dus aan het einde van de week zal er nog vier kilo op de rug meegesjouwd moeten worden.

 

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

 

Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt gaan we beginnen aan dag 1. Op voorhand hadden we nog het idee om er geen zes maar vijf dagen over te doen. Er stonden immers maar 50km en gemiddeld 2000hm per dag op het programma. Iets waar ik na 1 dag al op terug kwam. KM en HM zeggen helemaal niets in de bergen. Wat een vuurdoop was dag 1, wat was het zwaar. Heel veel lopen met de fiets omhoog, maar nog veel meer naar beneden. Te steil om te fietsen en te veel losse stenen. We hebben wel geweldige trails gehad met geweldig mooie vergezichten. Alleen begonnen we dag 2 al met een achterstand van 25 km.

 

Dag 2: Tires – Rif. Contrin 47KM en 2100HM

Na zo’n dag als gister, wat eigenlijk weinig met MTB-en te maken had, was het vandaag een stuk beter. Vanmorgen begonnen we al vroeg aan de beklimming van de Passo Nigro, 10km 700 hoogtemeters over de weg, even opwarmen. Na de top even en cappuccino en een apfelstrudel wegtikken en een stukje verder kwamen we aan bij het veel te toeristische Carezzo al Lago. Vlak na de top op 1745 meter rechts af een grindpad op. Daar hebben we de afdaling ingezet richting Moena. Na een aantal kilometer in de afdaalflow rechts af een smaller pad in. Het was een lekker technische afdaling tot in het mooie dorp. Daar bij de fietsenwinkel gevraagd of ze misschien nieuwe rubber hakken hadden voor onze schoenen want die hebben we op dag 1 volledig eraf gelopen. Helaas niet aanwezig. Dan voor de zekerheid maar een setje extra remblokken gekocht. Het was tijd voor lunch, dus een broodje op het terras gegeten. Het is warm vandaag, zeker in het dal wijst de thermometer ruim boven de 30 graden en de zon brand. Dus veel grote glazen limonade en bidons met vocht moeten erin.

We vervolgen onze weg naar Val San Nicolo. Een doodlopend dal via een steile asfaltweg. Op het eind gaat die over in een grindpad. Daarna wordt het pad te steil en moeten we van onze MTB. Lopen! We moeten nog 400 hoogtemeter overbruggen. We zien het pad naar de top. Het is echt heel steil. De fiets moet gedragen worden, maar de aanhouder wint. Bovenop kunnen we nog een ieniemienie stukje fietsen en dan komt er nog 100 meter van 40% volgens mij met allemaal losse keien. Maar we worden rijkelijk beloond, wat een geweldig uitzicht! We kunnen nu aan alle kanten de bergketens om ons heen zien. Even bijkomen en we gaan maar meteen beginnen aan de afdaling naar Refugio Contrin. In de hoop dat die open is en er plek is. We moeten nog 400 hoogtemeters dalen. Dat is zeker niet alleen fietsend te doen. Half om half fietsend, lopend komen we steeds dichterbij. Na een klein uur zitten we met bier op het terras. De hut is open en er is nog plaats voor ons. Wat een prachtige plek. We horen buiten nu alleen het water van het stroompje, verder is het muisstil.

 

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

 

Dag 3: Rif. Contrin – Rif. Passo Valparola 52KM en 2345HM

Om 8:38 begon de rit, na het ontbijt in de Refugio Contrin. We nemen een lunchpakketje mee en dalen af door een mooi dal richting Canazei. Vanaf daar begint meteen de klim van de Passo Pordoi. Twee uur na vertrek zitten we op de top aan de apfelstrudel met koffie. We zwaaien naar Laurens ten Dam die traint voor de Tour en dan begint het echte werk voor ons. We gaan het asfalt af en krijgen gelijk een steile klim naar een skilift, dat beloofd wat, maar daarna blijven we min of meer op gelijke hoogte en rijden we over een glooiend prachtig rif met nog prachtiger uitzicht op het Marmolada massief met haar eeuwige sneeuw. Het laatste stuk moet er weer geklauterd worden en daarna begint de afdaling over een steil grindpad. We staan een paar keer oog in oog met marotten die echt dichtbij zijn. Dan moet er natuurlijk weer naar beneden gelopen worden over een te steil onbegaanbaar wandelpad. We eten onze broodjes op een mooi plekje en vervolgen onze weg naar Arraba. Bij de fontijn vullen we onze bidons weer want ook vandaag is het weer heel warm. Dan beginnen we aan het tweede deel van de route. We rijden stevig omhoog door een verlaten dal. Aan het eind van het dal drinken we nog wat bij een hut en nemen we een stuk veel te dure zelfgemaakte droge taart. Daarna klunen we tot boven aan de skilift. Bij Refugio Pralongia, een mooie hut met e-bike oplaad punten, begint dan eindelijk weer eens een afdaling door een bos. Erg gaaf! En tot slot de laatste klim naar Passo Valparola. Eerst een pittige klim door een mooi bos en het laatste deel over asfalt. Het was een lange dag. 17:18 binnen en weer 52km en 2345hm overbrugt. We gaan vooruit! We slapen weer boven op de pas op 2168m. Tijdens het diner kwam dan eindelijk het voorspelde onweer.

 

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

 

Dag 4: Rif. Passo Valparola – Misurina 73KM en 2200HM

Het ontbijttafeltje was al gedekt om 7:45 met veel koekjes en chocolade mousse. De eigenaresse woont al haar hele leven in deze enige hut boven op de pas. Dat zette ons aan het denken. Om 8:37 zijn we er weer klaar voor. De lucht is lekker afgekoeld door het onweer. We pakken de route naast het asfalt weer op over een mooi ruig pad. Maar onze banden zaten na 200 meter helemaal vol met modderklonten door de vele regen en onweer van gisteravond. Alles onder de troep inclusief wijzelf en onze MTB. In de daarop volgende afdaling vloog de modder om onze oren van de wielen afspattend. Na twee kilometer slaan we een klein pad is waar we eerst door een mooi bos weer omhoog moesten lopen. Even was Laura er helemaal klaar mee en wilde terug naar de weg, maar iets verderop begon een grindpad wat weer goed te fietsen was. We gingen verder omhoog langs rotswanden steeds hoger. We keken uit op de bekende Cinque Torri rotsformatie. Ook hoorden we een marmot in paniek piepen. Er liep namelijk een ree langs, reden voor alarm. Erg mooi om te zien trouwens hoe gemakkelijk zo’n ree naar beneden loopt vergeleken met ons gestuntel. Het was zo mooi daar dat ik even niet op de gps had gelet. We moesten terug want we waren van de route af. Maar dat pad was zo smal en steil dat we besloten om via het grindpad af te dalen. Toen we bijna beneden waren bleek dat we helemaal niet fout waren gereden. De GPS was gewoon even in de war. We hadden echter geen zin om weer helemaal terug naar boven te rijden en besloten om verder af te dalen via het asfalt van de Passo Falzarego naar mondain Cortina d’Ampezzo. 14 kilometer jakkeren, dat schoot lekker op. Helaas wel een stuk van het mooie natuurpark gemist. In Cortina naar de supermarkt voor lunch en daarna een terrasje met oma’s cake of te wel torta di nonna. Om 11:30 vervolgende we onze weg over het asfalt via de Passo Tre Croci. Het was al weer behoorlijk warm. Boven aan gekomen moesten we een wandelpad in voor het volgende MTB avontuur. Het eerste stuk was te fietsen maar al gauw werd het smaller en rotsachtiger en moesten we stukken wandelen. Bij het waterstroompje werden we aangesproken door een mevrouw die beweerde dat onze route echt niet klopte. Tjeerd bestudeerde haar kaart en was overtuigd. Dus wij terug terwijl we nog wel op de gps route zaten. Misschien was de route er niet meer. Geen idee. Ik denk eerder dat die vrouw niet snapte dat wij soms een uurtje gaan lopen met fiets i.pv. fietsen. We zullen er nooit achter komen. Via het asfalt dan maar afgedaald richting het Lago Misurina. Na een kilometer of vijf, bij een splitsing, zie ik de gps track weer in beeld. Het lijkt alsof we rechtsaf moeten. Na drie kilometer is de track weer uit beeld. Hmmm. We dalen verder af en na zeven kilometer besluiten we om te lunchen bij een mooi riviertje. Het was erg warm vandaag 37 graden in de zon. Na de lunch moesten we weer 10km terug omhoog over asfalt rijden want we zaten dus verkeerd. Op de splitsing hadden we links af gemoeten. Terug op de route was het niet ver meer naar Lago Misurina. Vergane glorie maar nog steeds hordes toeristen, helemaal compleet met verhuur van waterfietsen, bootjes en mondaine hotels.

 

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

 

Toen begon het licht te regenen. We schuilden even en moesten bepalen wat we gingen doen. Het was in middels al 16:00 uur geweest. De geplande hut Rifugio Monte Piana daar mocht je niet met de fiets naar toe, alleen met een shuttle jeep. Toen we vroegen waarom niet was het antwoord omdat er een bord staat verboden voor fietsers. Ja! Waarom dan? DEAD! Riep die vent toen uit dat loket luikje. Huh? Oh is het gevaarlijk? Nee, het was iets met te veel toeristen en fietsers en autoverkeer en botsingen. Er waren blijkbaar mensen verongelukt. We gingen dus niet met de shuttle, te duur en onhandig. Optie twee was de hut aan de voet van en met uitzicht op de Tre Cimes. Wel heel gaaf, maar die was nog acht kilometer en 800hm ver weg. Het onweer lag op de loer en we waren al best moe en misschien was die hut wel vol en/of heel duur. We besloten om hier te stoppen.
Het was even zoeken maar onze keus viel op Albergo Dolomiti, een simpel ding. Onze kleding werd gewassen dus alles was schoon voor de laatste twee dagen die we nog te gaan hadden. Bij de lokale pizzeria lekker pasta en pizza gegeten met uitzicht op Lago Misaruna. Net voor de regen waren we terug in onze Albergo.
We wilden eigenlijk voor zonsopgang de klim naar de Tre Cimes doen maar dan moesten we zo vroeg op dat we besloten om gewoon na het ontbijt te vertrekken.

 

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

 

Dag 5: Misurina – Rifugio Fannes 46KM en 1600HM

Vandaag hadden we onze zinnen gezet op Rifugio Fannes bij de Kronplatz. Dat zag er mooi uit op de plaatjes. De pittige klim naar de voet van de Tre Cimes was de moeite waard. Het uitzicht boven was geweldig. Er waren al hordes toeristen op de been en je moest door een ware tolpoort om de rotsformatie van dichtbij te mogen bekijken. Fietsers gratis, dat dan wel.

Na wat fotootjes zijn we weer afgedaald naar het meer en hebben we lunch broodjes gehaald bij de Spar, gepind en vervolgden we onze afdaling. Er liep een makkelijke mtb route die iets verderop overging in een grind fietspad. We waren niet de enige fietsers hier. Op de Passo Cimabanche tijd voor koffie. Het zat er vol met 65+ers met elektrische fietsen die met twee gidsen onderweg waren. Aan entertainment geen gebrek want de enige bedienende dame maakte een waar animatie programma van. Volgens ons was dat ongevraagd geconverteerd in de prijs, maar ach, het was wel een vertoning.

 

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

 

Daarna volgenden we onze gps track. Na een stukje asfalt sloegen we rechts af het bos weer in. Eerst een mooie technische afdaling en daarna begon de steile klim naar de berghut. Dit was wel een van de mooiste stukken van deze week. De klim was door het bos, zwaar, warm, maar veelal te fietsen. We reden vaak langs de rivier omhoog. Langzaam kropen we steeds hoger de bergen in. Bij een open veld aten we onze lunch en tapten we water uit de beek. Daarna kwam er toch nog een niet al te lange loop passage. Het went…. Bij de boomgrens konden we weer fietsen en zo kwamen we op het hoogste punt. Het uitzicht was schitterend. Het was een verlaten vallei, een natuurgebied, erg mooi en stil. Al snel volgende de top en begonnen we aan een steile afdaling met losse stenen. Al na drie bochten stonden we ineens bij de geplande hut. Het zag er op de website mooi uit en niets was minder waar.

Het was eigenlijk nog wat vroeg om te stoppen en we moeten nog best veel kilometers tot de finish. Maar zo’n mooie plek wilden we niet overslaan.

Douchen, fietsen in de kelder, lekker op het terras gezeten, bier met prachtig uitzicht op de bergketen. Heerlijk gegeten en vroeg naar bed. Morgen gaan we extra vroeg starten, omdat we nog veel moeten rijden en we uiteraard niet weten wat ons nog te wachten staat.

 

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

Tjeerd en Laura CUBE Store Vlaardingen

 

Dag 6: Rifugio Fannes – Seiseralm 78KM en 2900HM

De laatste dag is aangebroken. Vandaag moest er naar schatting nog 70 kilometer gefietst worden naar de finish/start. En zoals elke dag wisten we dat we bergen over moeten, maar weten we niet of dit fietsend of lopen moet gebeuren. Dat zelfde geldt voor de afdalingen.
Om 5:00 uur regende het pijpenstelen, de hele nacht regende het al, maar we hadden het geluk dat het zonnetje scheen om 8:00 uur. Alleen de lucht zag zwart…dat beloofde ook weer wat.

 

 

De afdaling was een fantastisch grindpad door een verlaten vallei. We kwamen een man tegen die de afwater geulen aan het uitgraven was. Volgens hem waren die donkere wolken niks bijzonders. Kon een buitje uitkomen maar onweer werd pas over twee dagen weer voorspelt. En het klopte precies!
We reden samen het dal uit en kwamen niemand tegen behalve heel veel grazende en bellende koeien.
Na een uurtje stonden we 25 km verder bij de bakker in San Viglio de Marebe. De lunch werd ingekocht en we vervolgden onze weg over asfalt naar St Martin. De eerste paar kilometer van de Passo de Erbe reden we over asfalt. We stopten even om wat lucht extra in de banden te pompen, dat rijdt toch net wat gemakkelijker. Ineens haaks een wandelpad op…..lopen. We zaten nog maar op 1400 m en de top was op 2300m dus reken maar uit. Het was warm en zwaar vandaag en ons water was te snel al op. Halverwege even in het bos gezeten om te rusten en onze Berliner bol te nuttigen met een zwarte wolk van vliegen om ons heen. Na ruim een uur stonden we op de kam boven de boomgrens. Het was weer een prachtig uitzicht maar we hadden vooral heel veel dorst. Een wandelaar wees ons op een hutje op vijf minuutjes fietsen. Wat kan een drankje dan lekker zijn! Na een lekkere pauze vervolgende we onze weg naar de top. We konden alleen het laatste stuk niet meer fietsen. Bij de Schlüterhütte op 2300m begonnen we aan de afdaling. We dachten dat dat de laatste veelzeggende klim was van de route. De bergketens om ons heen waren prachtig en we kwamen al in de buurt van Ortisei, het laatste dorp voor de finish. Na onze lunch was het een heel gezoek om een route te vinden waar we met de fiets langs mochten. Dat heeft ons een paar uur gekost. Het was ook weer warm wat het er niet makkelijker op maakte.

 

 

Uiteindelijk hadden we route 28 gevonden. Een heel steil maar fiets baar pad. Tot de trap…..weer een uur lopen naar de volgende hut op 2000 meter. Het was wel een prachtig klauterpad naar boven maar het werd zo langzamerhand wel echt afzien. Eenmaal bij de hut moesten we nóg een stuk naar boven lopen naar de top. We namen nog maar even een korte pauze, eten, drinken en dan begon eindelijk de super gave afdaling naar Ortisei. Onderweg passeerden we heel veel koeien en paarden, soms blokkeerden ze ook onze weg, maar het liep allemaal goed af. Bij het dorp ging het over op asfalt. Vol gas afdalen. Inmiddels was het al 18:00 uur. Bij de lokale shoarma tent nog even flesjes Coca-Cola gehaald en we maakten ons klaar voor de allerlaatste klim van de week naar Seiseralm. Nog circa 10km en 800 hoogtemeters te gaan. De klim was steil maar vlakte af naarmate we dichterbij de top kwamen. Het duurde en duurde natuurlijk, maar boven op de alm zagen we Seiseralm in de verte liggen. De plaats waar we zes dagen geleden waren gestart met ons Dolomieten avontuur. 19:18 uur binnen. Geschaft! Zo! Afsluiten met een grote bier en chips. Helemaal af geserveerd, zonder pech maar trots en voldaan uiteraard.

 

 

 

Het was een zonovergoten geweldige week. We zijn op plaatsen geweest waar je als MTBer niet gemakkelijk komt en het slapen in de hutten is voor ons Hollanders een avontuur op zich. De hutten zijn van alle gemakken voorzien tegenwoordig en redelijk betaalbaar. De Dolomieten zijn zelfs in juni al druk bezocht door toeristen dus op sommige paden, waar MTBers gedoogd worden, moet je wel rekening houden met veel wandelaars. Grand Ronda Dolomiti is echt een aanrader voor zeer getrainde en ervaren MTB mannen en vrouwen!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *