,

Salzkammergut – door Tjeerd den Houter

Cube Store Vlaardingen, de grootste CUBE collectie van Nederland

Tussendoor zijn er meetpunten waar je voor een bepaalde tijd voorbij moet zijn. Anders wordt je uit de koers gehaald. Je zult een meer dan gemiddelde mountainbiker moeten zijn om deze rit tot een goed einde te brengen. Met een afstand van 211 km en meer dan 7000 hoogtemeters is deze tocht een behoorlijke kluif. Zes keer Alpe d’HuZes is bekend, maar Salzkammergut Extreme is zeven keer Alpe d’Huzes en dan offroad, met ook nog eens mooie technische afdalingen.

Het materiaal is natuurlijk belangrijk maar met het beest CUBE Elite C:68 Zeroblack onder mijn bips gaat dat wel goed komen.

Ik zal goed voorbereid aan de start moeten komen. Ik moet niet alleen conditioneel in orde zijn, maar ook het materiaal mag het aan niets ontbreken. Na de Cape Epic ben ik goed door blijven trainen. Ik ga ervan uit dat de conditie prima in orde is. Het materiaal is natuurlijk belangrijk maar met het beest CUBE Elite C:68 Zeroblack onder mijn bips gaat dat wel goed komen. Door het tijdslimiet wil ik niet lang stilstaan bij de posten. Daarom is het belangrijk wat en wanneer ik eet en drink.

Qua parcours heb ik wat blogs gelezen van ervaringsdeskundigen en foto’s en filmpjes bekeken. Parcours verkennen zit er voor mij niet in, aangezien we een weekend gaan. De Salzkammergut Trophy heeft een aantal herkenbare gedeeltes op het parcours, zoals de doorgang langs een steile afgrond “Ewige Wand”, welke we 2 keer zullen passeren en de zeer steile 35% asfalt klim na 150 kilometer, waar slechts enkele deelnemers omhoog fietsen. De rest loopt.

Dit jaar was het prachtig weer en lag het parcours er heel goed bij, althans toen ik vrijdag avond ging slapen. De wekker ging om 03.30 uur en ja hoor het regende en het had de afgelopen nacht behoorlijk geregend, wat van grote invloed zou zijn op het verloop van de dag. Het is wel een bijzondere gewaarwording om in het donker bij een start van een marathon te staan. Maar op het moment dat het startschot klinkt en de 800 mountainbikers weg worden geschoten, begint het licht te worden. We beginnen met een relatief eenvoudige asfalt-klim maar gaandeweg de klim wordt het lastig en gaan we het bos in en inderdaad: het is modderig en glad. De eerste 50 kilometer gaan prima, we krijgen nog wel veel regen over ons heen, maar koud krijg ik het niet. Ik wil niet te hard starten en rij in een rustig tempo. Achteraf gezien misschien wel te rustig. We gaan inmiddels voor de 2e keer door Bad Goisern, het startdorp, en daar zit de sfeer er goed in en is er aardig veel publiek vroeg opgestaan!

Er gaat een mooi verbandje om en weer verder.
Ik ben niet naar Oostenrijk gekomen om na 65 kilometer af te stappen.

Na 65 kilometer gaan we een afdaling in die in eerste instantie niet heel lastig is, maar dan… Een knik naar beneden die ik niet zie aankomen en ik ga vol een heel technische afdaling in. Dat ging niet goed. Ik maak een behoorlijke schuiver. Een flinke snee in mijn knie en hier en daar wat schaafwonden. Heel gek, je ziet het in de koers ook, maar mijn eerste aandacht ging toch uit naar mijn fiets. Na de moed bij elkaar geraapt te hebben, stap ik weer op de fiets en ga ik weer verder, maar het ritme is eruit en ik ben vooral onzeker in de afdalingen geworden. Bij de eerste de beste stop laat ik toch even naar mijn knie kijken. Er gaat een mooi verbandje om en weer verder. Ik ben niet naar Oostenrijk gekomen om na 65 kilometer af te stappen.

In het ritme van de eerste 50 kilometer kom ik niet meer. De afdalingen gaan traag. Tijdens het fietsen heb ik weinig last van mijn knie, maar tijdens het lopen in de afdalingen heb ik er vreselijk veel last van. Ja, lopen tijdens de afdalingen. Er zitten zulke technische afdalingen bij waar veel gelopen moet worden. Tot mijn frustratie ga ik na 85 kilometer wederom onderuit. Niet hard maar wel lelijk, ik kom met mijn knie op een steen terecht en weer een behoorlijke snee in de knie. Maar: ik ben wel in evenwicht nu. Ik besluit snel verder te fietsen en als we voor de 3e keer Bad Goisern passeren neem ik de beslissing om verder te gaan. We krijgen dan een gedeelte van 23 kilomter wat vlak is langs een mooi meer en daarna een geweldige niet te lange klim van 4 á 5 kilometer. Echter kwam het stijgingspercentage niet onder de 15 procent en er zaten stukken bij met een percentage van 35 procent. Bij de stop voor deze klim zie ik dat ik nog een kwartier over heb op het tijdschema! Geen tijd te verliezen. De klim is echt monsterlijk, ik moet veel lopen, dit is echt te steil, zeker na 140 kilometer gefietst te hebben. Maar ik kom boven, nog een klein stukje naar de volgende stop en daar staat de man met de hamer, niet figuurlijk, maar letterlijk, iemand van de UCI om het startnummer af te knippen, het tijdslimiet is verstreken… Ik word uit de race gehaald. Overigens niet als enige op dit punt en ik weet dat er nog behoorlijk wat deelnemers achter mij zitten. Maar toch… We gaan terug naar de start. Na iets meer dan 13 uur, 170 kilometer en 4600 hoogtemeters ben ik weer terug in Bad Goisern en daar wacht een heerlijk Oostenrijks witbier. Wat smaakt dat dan heerlijk. We kunnen nog genieten van de geweldige sfeer, maar wat baal ik dan dat ik niet fietsend over de finish ben gekomen… Je wordt hier wel echt als een held onthaald door het publiek, ik had dat graag willen meemaken. Overigens heeft mijn reisgenoot Laura even de kinderafstand (zoals ze dat zelf zegt), 120 kilometer, gedaan in een tijd van iets meer dan 9 uurtjes. Wat een rit heeft zij ook gereden, respect! 450 finishers!

Op zondag rijden we weer naar huis. Tijdens de terugreis heb ik genoeg tijd om na te denken waar het niet goed is gegaan, waar ik tekort ben gekomen. Uiteraard hebben de valpartijen niet bijgedragen aan het resultaat. Ik zal niks aan het toeval moeten overlaten en wellicht ben ik in het begin te langzaam gestart. Meer hardheid in wedstrijden op doen, dat wordt het plan voor volgend jaar.

Dit is een geweldig mooi evenement in een mooie omgeving. Wat is het toch een feestje om dit te kunnen doen. Maar 1 ding is zeker, de Salzkammergut zal ik een keer uitrijden. Wie weet volgend jaar op 15 juli 2017!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *