,

Cape Epic 2016 (door Tjeerd den Houter)

Cube Store Vlaardingen, de grootste CUBE collectie van Nederland

Begin Juni 2015 kreeg ik het bericht dat we ingeloot waren voor de Cape Epic 2016. Wat is nou de Cape Epic. Er wordt gezegd , ”De Tour de France van het mountainbiken”, de ”zwaarste wedstrijd ter wereld”. Het is moeilijk om iemand een idee te geven van wat deze race echt is, maar wat misschien een idee geeft; de even broodnodige als alom geprezen kliniek op het evenemententerrein van de Cape Epic telt op een dag voor het einde reeds 1526 behandelingen…

Maar wat maakt de Cape Epic nou zo zwaar, we hebben het ons wel honderd keer afgevraagd en er nog steeds geen antwoord op. Zwaar dat is het zeker, vreselijk zwaar.

De voorbereiding bestond uit 9 maanden lang trainen, 4 dagen in de week.

De voorbereiding bestond uit 9 maanden lang trainen, 4 dagen in de week. Weer of geen weer: er wordt getraind. De voorbereiding was niet alleen fysiek zwaar maar ook het materiaal moest er aan geloven.

De fiets moest er ook klaar voor zijn, gelukkig werd ik gesteund door de geweldige actie van Bike2Build CUBE Store. Een jaar lang op de Cube Elite C68 rijden, het parade paardje van Cube, volledig XTR afgemonteerd, een Rock Shox RS1 vork en ultra lichte velgen van DTSwiss, dit moest natuurlijk ´mijn´ fiets gaan worden en gelukkig werd dat het ook. Deze fiets mocht mee naar Afrika en gaat mij helpen deze loodzware tocht te volbrengen.

Wat een geweldige machine is het, niet te geloven.

Toch benieuwd hoe zo´n fiets zich gaat gedragen. Niet alleen de Cape Epic wordt zwaar maar ook de weg er naar toe. Want in de meest natte en modderige periode van het jaar moesten we de meeste kilometers maken. Tijdens de aanloop naar de Cape Epic heeft het materiaal en vooral de fiets zich prima staande gehouden. Wat een geweldige machine is het, niet te geloven. Met deze fiets durf ik wel naar Zuid Afrika af te reizen.

Begin oktober 2015 werd het parcours bekend gemaakt, met in totaal 670km, 14000hm en 110 km aan Singletrack wordt deze editie de zwaarste Cape Epic tot nu toe genoemd. Maar is dat dan wat de Cape Epic zo zwaar maakt. In de voorbereiding hebben we veel marathons gereden zoals de Grenslandmarathon en de BartBrentjes. Met vooral duurtrainingen op de mountainbikeroutes van Amerongen en Leersum, met ongeveer 60km aan Singletrack lijkt ons dit een mooi parcours om voor te bereiden.

We hebben een goede voorbereiding gehad en zijn er klaar voor.

Na maanden lang voorbereiden, is het eindelijk zo ver. Op donderdag 10 maart vertrekken we naar Kaapstad. Heerlijke temperaturen en een geweldig mooie omgeving. Op zondag 13 maart mogen we dan eindelijk beginnen! De start van de Cape Epic. We hebben een goede voorbereiding gehad en zijn er klaar voor. Na het bestuderen van de verschillende etappes zien we zeker kansen om met de eerste 300 teams te kunnen finishen. We spreken af de eerste 4 etappes relatief rustig aan te doen om de laatste dagen onze `slag` te slaan.

Etappe 1: Proloog Meerendaal-Meerendaal; 26km en 800hm

De proloog: een korte maar heftige etappe van 26km en 800hm. We rijden relatief rustig aan. Om 9:34 uur is het zover en starten we de 1e rit van ons avontuur. In één woord geweldig om hier te rijden, dit is mountainbiken. We finishen na 1’45” en een beetje en hebben ons lekker ingehouden. Het belangrijkste doel is dan ook om Cape Epic volledig uit te rijden. Na afloop van deze eerste dag snel douchen en de bus in naar de volgende etappe, welke zal starten in Saronsberg. Op naar etappe 2! Eerst rusten en eten.

Etappe 2: Saronsberg-Saronsberg; 108km en 2300hm

Om 5 uur gewekt worden door een uiterst vriendelijke man met doedelzak doet toch een beetje pijn. We zijn nog niet echt gewend aan dit ritme. Maar eindelijk mogen we gaan starten met het echte werk, we staan te trappelen.

Door het glooiende parcours hebben we de tijd om in ons ritme te komen. Voor de pauze volgt een zeer steile klim, we komen, als 1 van de weinigen, fietsend boven. Met een grote glimlach komen we bij de eerste stop, wat gaat het lekker, dit wordt 7 dagen lang genieten. Maar toen kwamen we de man met de hamer tegen, het wordt inmiddels wat later op dag en de warmte begint toe te nemen. Het blijkt een snikhete dag te worden. Dat breekt ons op, en niet 1 keer, maar meerdere keren. Zelfs zo erg dat we 6km voor de finish even moeten `afkoelen` onder een boom.

We hebben het gehaald en zo voelt het ook. Goh wat zijn we naar de klote gegaan en dan nog 6 etappes te gaan……… Al onze ambities verdwijnen gelijk in de koelkast, we hebben nog maar 1 doel: UITRIJDEN!

Etappe 3: Saronsberg-Saronsberg; 93km en 2200hm

Een goede maaltijd en nachtrust doet wonderen. We komen fris en fruitig uit onze blauwe tentjes, en gaan ons klaarmaken voor de volgende etappe. 12 km na de start volgt er een heel steile klim met als resultaat dat er lange rijen te voet klimmende mensen met een fiets naar boven sukkelen. Ook dat zijn lastig lange kilometers, maar te midden van dit prachtig landschap maakt dit de beleving nog intenser. Maar inmiddels begint de zon alweer te branden en er is geen beschutting. De route is technisch met een hoop beproevingen voor mens en materiaal. Door de hitte gaan we helemaal kapot. Het zijn vooral open stukken waar je niet door kan fietsen door de ruwe ondergrond…. en dan die brandende zon erbij. Aan het eind van de route komen we meer in de bossen. We komen beter in ons ritme en wat volgt is een singletrack-afdaling van 950 “dieptemeters”, een te gekke rollercoaster met drops, woestijnzandstroken, rotsen, rotsen en nog eens rotsen. Morgen richting Stellenbosch!

Etappe 4: Saronsberg-Wellington; 104km en 2150hm

Om 08:35 uur klinkt het startschot voor een nóg warmere dag dan gisteren. Dat belooft wat want de hitte heeft ons al eens opgebroken. De rit gaat door de ”zuurvlakte”, een woestijnlandschap met ”Lord of the Rings” allures. En dat een woestijn niet voorzien is van fietspaden vind ik vandaag meer dan ooit een jammere zaak.

De brandende zon waarbij tot 40 graden gemeten werd (aldus verteld door een deelnemer uitgerust met meetmateriaal) en het ruwe parcours matte onze lijven nog meer af dan gisteren. Na alweer meer dan 9 uur op de fiets kwamen we over de streep. Het bereiken van de finish heeft nog een voordeel, de recovery tent, welke heerlijk gekoeld is met lekkere recovery drankjes en maaltijden. Wat een genot, wat heerlijk nagenieten van zo´n etappe. Toch alweer zin in morgen…

Etappe 5: Wellington-Wellington; 75km en 1850hm

Een heerlijk korte ettape dachten we, maar lengte zegt niks. Gelukkig een heerlijk mountainbikeparcours met heel veel Singletracks en met ”Aap d’Huez”, een bosbeklimming met 35 switchback-bochten. Geweldig om hier te kunnen fietsen, wat een landschap en wat een parcours! Superbeelden op ons netvlies bij het doorkruisen van Bainskloof, wat al het zweet, stofvreten, blutsen en builen meer dan waard is.

Etappe 6: Wellington-Boschendal; 93km en 2500hm

Vandaag etappe 6, die er op papier dodelijk zwaar uitziet. Vandaag worden we geholpen door de weersomstandigheden. In de ochtend is het licht bewolkt waar zelfs enkele verdwaalde regendruppels werden waargenomen. Eindelijk aangenaam weer. Een verademing was het. Na een ruime zes uur onderweg de prachtige aankomst in het wijndomein van Boschendal bereikt.

 Etappe 7: Boschendal-Boschendal; 69km en 2100hm

De omslag in het weer was niet eenmalig, vannacht heeft het zelfs geregend. In de ochtend is het zowaar frisjes. We komen helemaal tot leven en wat een dag zal dit worden. Met de combinatie van 2100 hoogtemeters over een afstand van 69 km beloofde het weer zo´n dodelijke dag te worden. Maar de route was een aan elkaar gebreide singletrack. Over de steile zwartgeblakerde flanken, er hing zelfs nog de geur van de recente bosbranden, de eindeloos lang lijkende  “Skyfall” afdaling in terracotta rode harde aarde met  diepe kombochten waar je bij het aansnijden enkel de blauwe lucht zag, genieten was het.

Morgen slotrit “Grand Finale”, de finishmedaille mag ons niet meer ontgaan!

Etappe 8: Boschendal-Meerendal; 86km en 1200hm

De laatste rit brengt ons van het ene wijndomein Boschendal naar een ander wijndomein (en oorspronkelijk startpunt) Meerendaal. 86km met “slechts” 1200 hoogtemeters. Minder technische stukken maar vele kilometers tegenwind over glooiende farmroads, ook daar waren de benen – na wat voorafging – niet meer dolenthousiast over.

We hebben het gehaald, de finish in Meerendal, we overleefden de aaneenschakeling van 8 ritten met 654 km en 15000 hoogtemeters. We hadden daar een slordige 53 uur voor nodig.

Bedtijd nu om morgen de met singletracks bezaaide 69km en 2100 hoogtemeters aan te vatten.

 

Kortom, de Cape Epic is meer dan evenement, het overkomt je. Alles is zo onwijs goed georganiseerd. Laatst vroeg iemand me nog, je hebt toch mee gedaan aan de Cape Epic? Hoe was het… Dan moet ik altijd nog nadenken waar ik moet beginnen, wat een geweldige ervaring dit is en hoe ik het onder woorden moet brengen. Dat valt niet mee. Nog steeds krijg ik kippenvel bij het horen van het Cape Epic 2016 nummer, Adventure of a Lifetime van Coldplay. Dit nummer klonk iedere ochtend bij de start luid door de boxen en bleek zo toepasselijk voor deze ervaring. Als je goed naar het nummer luistert krijg je misschien een idee.

Voor herhaling vatbaar? Jazeker!!

Is het zwaar? Ja het is loodzwaar. Maar wat maakt het dan zo zwaar? In ons geval was dat vooral de hitte, dat overviel ons echt. We hadden een trainingsperiode gehad die hoofdzakelijk nat en koud is geweest en dan ineens ben je omgeven door temperaturen van 30 tot 40 graden en dat is niet niks. Voor herhaling vatbaar? Jazeker!!

Dan de fiets, die heeft alle etappes echt als een machine doorstaan. Enorm blij dat ik de gelukkige was die deze prachtige prijs gewonnen had en hiermee zo´n bijzondere ervaring mocht beleven.

Kijk ook eens naar de documentaire over de Cape Epic van omroep Brabant!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *